ICAN Amsterdam: WE CAN’T wordt THEY CAN

icanEerder dit jaar berichtten wij over de problemen die de organisatie van de ICAN Amsterdam had met het van tevoren aangekondigde en spectaculaire parcours met als hoogtepunten het Vondelpark en de finish op het Museumplein. Eergisteren werd deze nieuwe ICAN triathlon voor het eerst gehouden en laten we nou voor het gemak net eens doen of men nooit het eerste parcours had aangekondigd. Dat de eerste hele stroom van negatieve publiciteit er nooit zou zijn geweest. Wat is dan de eerste ervaring van de ICAN Amsterdam?

Ik was zaterdag erg laat, vlak voor sluitingstijd, bij de registratie want er moest ook nog gewoon gewerkt worden. Ik had gedurende de dag al wat reacties gehoord, en niet allemaal waren even positief. Het zou rommelig en chaotisch zijn. Wel, ik moet zeggen dat daar bij mij geen sprake van was. Er was geen stress, het was gemoedelijk en vriendelijk en er werd tijd genomen om even het gebruik van de tassen door te nemen. Op de vraag hoe strikt ze de sluiting van de bike check-in zouden nemen werd ook al aangegeven dat het geen probleem zou zijn wanneer we daar iets later zouden zijn, maar het is slechts een klein stukje rijden naar Ouderkerk aan de Amstel, dus dat zou goed moeten komen.

Het hele terrein van de ICAN was afgezet en alles zag er best goed uit. Er was duidelijk een hoop werk verzet om het voor iedereen zo duidelijk mogelijk te maken, maar hier en daar kunnen er zeker nog zaken verbeterd worden. Maar geldt dat niet voor elke triathlon met ambities die voor het eerst wordt gehouden? Ik weet echt nog hoe goed we vier jaar geleden over onze K-Swiss Zandvoort Circuit Triathlon hebben nagedacht en uiteindelijk loop je op de dag zelf tegen nog duizend-en-een dingen aan die het jaar daarna anders en beter moeten.

De locatie in Ouderkerk was ook prima te vinden en naar mijn gevoel was daar ook alles toch wel behoorlijk goed geregeld. Wellicht is het overdag in de drukte wat lastiger geweest, maar tegen de tijd dat ik daar mijn fiets moest inleveren was het ook hier gemoedelijk en hing er een relaxte sfeer. Alle vrijwilligers waren supervriendelijk en behulpzaam.

Op de ochtend van de wedstrijd bleek het parkeerterrein bij de eerste wisselzone meer dan groot genoeg te zijn en kon iedereen rustig zijn ding doen. Ook nu weer een relaxte sfeer, het weer werkte natuurlijk heel erg mee na weken van matige temperaturen. Er was wat verwarring bij deelnemers over de zwemstart en velen liepen in eerste instantie naar de zwemfinish, maar dat was snel rechtgezet. Ik miste wel wat aankleding van de speaker rondom de zwemstart en de minuten daarvoor, maar dat kan ook heel goed mijn persoonlijke gevoel geweest zijn.

zwemfinishNa de zwemstart, die overigens vrij onduidelijk in het water was aangegeven, had je al snel de ruimte om vrij te kunnen zwemmen. De donkerblauwe boeien zijn wat mij betreft niet duidelijk genoeg van kleur. Zeker tegen de zon in waren ze lastig te zien. Na de eerste 1500 meter moest er een landlap gemaakt worden en de exit uit het water was te steil, te smal en te kort. Ondanks de assistentie van de vrijwilligers die je daar het water uit moest helpen, kwamen er zoveel zwemmers tegelijk aan dat de exit vol liep en stagneerde. Een tweede misser was de spekgladde steiger die afgedekt had moeten worden. Waarschuwen dat het glad is helpt niet veel wanneer de adrenaline door je lijf heen giert. Iemand voor mij ging lelijk onderuit en die kan z’n wetsuit - voorzover ik snel kon zien - aan de wilgen hangen. Daar hing een lelijke lap neopreen los. Ben benieuwd of dit onder je NTB-evenementenverzekering valt te claimen. De tweede water-exit was zo mogelijk nog lastiger, waarschijnlijk omdat er nu ook deelnemers van de kwart afstand uit het water kwamen.


De wisseltent bleek ruim voldoende qua formaat en op het gemak gewisseld en daarna het fietsparcours op. En oei, hier valt voor de organisatie heel veel te evalueren. De aanloop leverde weinig problemen op maar eenmaal op het rondje bleek al snel dat het parcours gewoonweg te smal en/of te kort is om zoveel deelnemers tegelijk kwijt te kunnen. Groepen van 20 tot 30 man reden er voorbij. De jury deed verwoede pogingen om een en ander uit elkaar te trekken, maar dat bleek een onmogelijk zaak. De tweede ronde werd ik bij de afslag naar rechts over het bruggetje rechtdoor gestuurd als zijnde een OD-deelnemer, maar ik had zelf ook beter moeten weten en beter moeten opletten. Parcourskennis begint bij jezelf. Maar het fietsparcours had echt nog wel meer problemen zoals veel zand en grint in verschillende bochten en zeker op de delen van het parcours waar nog niet lang geleden hele delen asfalt zijn opgelapt. Ik heb twee valpartijen gezien, althans de personen die langs de kant zaten en duidelijk onvrijwillig contact met het asfalt hadden gehad. Een daarvan zag er minder goed uit. Die heeft de komende dagen met dat warme weer geen plezierige tijd met al die schaafwonden. In het laatste 25 km van mijn 90 km kwam ik ook in een groep terecht van een 25 man waar een soort van status quo was ontstaan. Wegrijden had geen zin want dat betekenen dat je zelf zou opblazen of je zou het tempo moeten laten varen; en dus werd er more or less zo doorgereden. Tot het achterin de groep nog een keer bijna serieus misging. Op dat moment besloot ik als slechte bochtenrijder maar royaal achter de groep te gaan rijden. Terug in Amsterdam was het in de laatste 500 meter hier en daar nog even goed oppassen met vrij scherpe bochten en stoeprandjes en oversteekpunten.

De tweede wisselzone was prima geregeld. Vrij overzichtelijk, hoewel de bordjes met de nummers op de kop van elke rij waar de fietsen gestald dienen te worden wel iets royaler en met name duidelijker kunnen. Gewoon grotere witte borden met zwarte tekst. Ook hier op het gemak gewisseld en dan de tent uit en ja en dan? Geen vrijwilliger die je even de juiste richting opstuurde. Het kan ook gewoon aan mij hebben gelegen maar ik had echte even iets van ‘Okay, en nu? Waarheen?’ Dat duurde een paar seconden en toen zag ik het ‘keerpunt’ op het loopparcours wat blijkbaar ook de start van het lopen was. Dat had wat mij betreft iets spectaculairder en duidelijker gemogen, door bijvoorbeeld een opblaasboog te plaatsen.

Het loopparcours zelf voerde langs de Amstel en bleek een heen-en-weer te zijn. Heel veel saaier kan haast niet en ook hier geldt dat het op sommige delen echt te smal was om de stroom deelnemers te verwerken. En jammer dat een simpel heen-en-weer parcours dan niet eens correct gemeten kan worden of er geen ruimte was van de Gemeente om het iets langer te maken. Dat zou mij namelijk in dit geval ook niet verbazen. Maar met nog geen 19 km is het dan wel erg te kort hoewel mijn benen daar eergisteren op zich best blij mee waren. Wel moet ik ook hier weer opmerken dat de vrijwilligers van topklasse waren. Er waren veel leden van de ATAC (Amsterdam Triathlon and Cycling) club aanwezig om te helpen. ATAC is een club waar veel Amerikanen, Engelsen en andere buitenlanders die werkzaam zijn in Amsterdam en regio lid van zijn. En dat was te merken, die gasten waren super enthousiast en tot het laatst aan toe. Op het parcours werden speciale waterzakjes uitgedeeld die het drinken een stuk makkelijke maakte dan bekertjes, maar wat bij deze benauwde omstandigheden ontbrak waren de sponzen. Die zouden best lekker geweest zijn om even te koelen.

Het finishterrein was prima aangelegd en ook hier weer heel erg enthousiaste en vriendelijke vrijwilligers. Na de finish was het wel even zoeken naar je tassen. Daar werd je wel geholpen, maar iedereen mocht zelf ook in de rijen met tassen gaan zoeken met als gevolgd dat op een gegeven moment alles door elkaar lag en wanneer je 1 tas had gevonden was het weer zoeken naar de volgende. Een tip voor de organisatie. Bind beide tassen aan elkaar met een tie-rap of plaats alles achter hekken op volgorde van nummer en laat niet iedereen zelf zijn tassen zoeken.

marcelloOver de hele dag genomen denk ik dat Amsterdam een heel leuke triathlon rijker is met enorm veel potentie en ik heb toch gewoon een leuke dag gehad en ik denk velen met mij. Maar er is veel te evalueren wanneer de ICAN Amsterdam groter en internationaler wil worden. Zowel op parcours, organisatie en communicatie zal er echt veel verbeterd moeten worden. En hier en daar de boel even beter controleren. Het is toch wel een beetje knullig dat je een medaille scoort waar dan 1,9 swim, 90 bike en 42,2 run op staat…

 

 

Ik zou zeggen: ICAN leek WECAN’T te worden en is nu naar mijn smaak THEYCAN (but aren’t there yet)

Reageer

Reageren? Graag! Maar hou je wel aan onze huisregels.

2 reacties

  1. Theo - 30 juni 2015:

    De organisatie kan inderdaad veel beter. Waarom was de registratie op zaterdag in Amsterdam en niet gewoon bij de Ouderkerkerplas waar vervolgens de bike check-in was? Volstrekt onlogisch. Op zondagochtend kon dat wel. Het fietsparcours was inderdaad te druk waardoor stayeren vrijwel onvermijdbaar was. Na afloop kwam de vrachtwagen met de wetsuits pas om kwart over 12 aan op het finishterrein. Iedereen van de OD was toen al lang gefinished. Moest vervolgens nog worden uitgeladen waarna je je eigen spullen kon gaan zoeken. De 2 andere tassen waren al veel eerder gearriveerd. Wel veel en vriendelijke vrijwilligers. Voor dit inschrijfgeld had er toch iets meer van verwacht.

  2. Patrick - 30 juni 2015:

    Ja er valt verbetering te behalen. Maar ik weet zeker dat de ICAN AMSTERDAM op weg gaat van “goed” naar beter. Juist door alle enthousiaste vrijwilligers en organisatoren. Ik ben er zeker weer bij om de vooruitgang te controleren in 2016.