The Lanza-Road: Ironman 4 KiKa (15)

Erik Lentfert (foto: Margot Oude Wolbers)Vertrouwen blijkt voor mij een broos begrip in de voorbereiding naar mijn eerste lange afstand triathlon. Soms voelt het alsof het geweldig gaat, maar een mindere training of wedstrijd kan me toch ook snel weer doen twijfelen. De vertrouwenslijn is echter wel stijgende. Ik heb steeds meer het gevoel dat ik er klaar voor ben. En waar ik vorig jaar voor Almere vraagtekens had bij mijn fitheid en uiteindelijk ziek werd, heb ik nu echt ongelooflijk veel zin in de wedstrijd. Kom maar op!

De drie onderdelen lijk ik steeds beter te beheersen richting lange afstand. Zoals in het begin van mijn columns al eens benoemd, ik ben van oorsprong een middenafstand-atleet. Baanatletiek wel te verstaan, ik liep in de jeugd vooral de 800 en 1500 meter. Die basissnelheid wist ik goed door te trekken naar een goede 5 kilometer, maar daarboven kwam ik nooit qua kilometers. Ik heb deze winter vooral de basis gelegd vanuit het hardlopen, veel omvang gedraaid en zie dat mijn tempohardheid op de lange duur is toegenomen. De kwetsbaarheid van mijn achillespezen helaas ook. Het enige dat me van een goede loopprestatie kan afhouden is met name de rechter achillespees. Laten we hopen dat die niet ook de spreekwoordelijke achilleshiel van mijn Ironman-avontuur gaat worden.

De andere twee onderdelen: zwemmen was voor mij altijd een no-go. Ik heb nooit wat anders geleerd dan schoolslag en moest in 2008, toen ik met triathlon begon, crawl aanleren. Omdat ik in de voorgaande jaren altijd had gevolleybald was mijn insteek in het water meer vergelijkbaar met een volleybal-aanval. Met als gevolg dat ik, net als bij het aanvallen, tot voor kort altijd spanning op mijn armen hield. Doodmoe word je daarvan. Maar daar is nu eindelijk verbetering zichtbaar. Het enige waar ik nu nog bang voor ben tijdens de triathlon is het zwemmen in open water. Ik heb een natuurlijke aversie voor de zee en alles wat daar in zwemt. Doet de organisatie daar iets om haaien op afstand te houden bijvoorbeeld? Of is deze zorg ongegrond?

Fietsen. Ondanks mijn achtergrond in de baanatletiek bleek ik hier het meeste talent voor te hebben. Ooit eens meegetraind met de lokale wielervereniging, maar het risico op valpartijen vond ik maar niets. Dus lekker voor mezelf blijven fietsen en nu dus in triathlons. De afgelopen weken, sinds de mislukte Wintertriathlon Twente, vooral veel kilometers gemaakt op de fiets. Zakte ik eind maart fietsend nog faliekant door het ijs (qua temperatuur toen bijna letterlijk), inmiddels zet ik op trainingsritten van boven de 200 kilometers snellere gemiddelden neer. Dus ook daar voel ik me er klaar voor. Het was een behoorlijke inhaalslag die moest worden gemaakt, maar volgens mij is het gelukt.

Enige vijand hier tijdens de race: materiaalpech. Tijdens “normale” triathlons – achtste en kwart – heb ik nooit iets bij me. Een lekke band betekent dan einde wedstrijd. Maar dat risico wil ik in Lanzarote niet nemen. Niet met de hoeveelheid trainingsuren die er inmiddels in is gestoken. Dus deze race gaan er reservebandjes etc. mee. Ik ben nog aan het inventariseren hoe ik dat logistiek allemaal wil fiksen, ook met de voeding die mee moet et cetera. En een garantie is het niet, maar het voelt beter om in ieder geval een lekke band te kunnen vervangen. Want hoe dan ook, ik wil finishen!

Laten we hopen dat iedereen gevrijwaard blijft van materiaalproblemen. En dat mijn zorgen over haaien ongegrond zijn en mijn achillespees zich goed houdt. Let’s rock!

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.

Één reactie

  1. Sebastians Bosch - 10 mei 2013:

    Hee Erik,

    Ik heb je columns gelezen, je laatste nieuwsbrief verslonden en ben gisteren in de apenheul helemaal bijgepraat door Pascal (die bijna net zomenthousiast is als jij)…

    Ik hoop dat alles op zijn plek valt en dat jij je droom en ambitie waar gaat maken. Succes!

    Sebastiaan