Orange is the new Cool (11)

Zij is Danne Boterenbrood, hij is Jan van Berkel. Samen maken ze deel uit van Team Nederland en strijden ze voor Olympische deelname in Londen 2012. Volg hier hun belevenissen, proef uit de NTC-keuken, smul van trainingsrecepten van de toppers en leef mee met hun raceavonturen. Danne en Jan nemen je mee van continent naar continent, van maand tot maand, op weg naar de berg Olympus. Kijk elke twee weken op de site voor een bijdrage van Jan of Danne. And remember folks….Orange is the new Cool!


Vriend en vijand

WANAKA (NZL) - Bijna rijden Jan en ik de afslag voorbij. Een 13 kilometer lange, onverharde, slingerende weg leidt ons omhoog de Nieuw-Zeelandse bergen in. Ik vraag me af waar het heen gaat, totdat we een gebouw in zicht krijgen. Het is niet meer dan een langgerekte bouwkeet, gelegen in een soort van maanlandschap en van alles en iedereen verlaten.

We zijn aangekomen bij ons verblijf voor de komende weken: Snowfarm, van oorsprong een ski-oord, gelegen op 1600m. hoogte. Bekeken vanuit mijn perspectief als triatleet voel ik me meteen op m’n plek. Een plek waar ik me later denk ik na een uur al dood zou vervelen, omarm ik nu meteen als perfecte trainingslokatie. De dichtstbijzijnde beschaving is op een half uur rijden. Er is rust, reinheid en regelmaat. Er zijn schitterende run-trails. Er zijn goede bedden en er is goed eten. En verder is er niks.
En niks is, in ieder geval voor mij, de perfecte basis voor een paar weken goed trainen.

Niet bij toeval leven we op dit moment op hoogte en dalen we elke dag via het bergpad af om beneden te trainen. Het is een element wat we aan de training toevoegen om steeds meer de grenzen van het maximaal haalbare proberen op te zoeken. Nog steeds wordt er gediscussieerd over hoe je nu precies het maximale effect van hoogte kan bereiken en het lastige is dat dit per atleet verschilt. Feit is dat je het lichaam een nieuwe prikkel geeft door te leven en deels te trainen op een hoogte die het niet gewend is. De fysiologische aanpassingen die daarop plaatsvinden kunnen helpen om nog weer een stap te zetten.

Ik omschrijf het wel eens als vriend en vijand tegelijk. De hoogte die aan de ene kant zulke prikkels afgeeft dat ik daarna soms dingen kan die ik ervoor onmogelijk had geacht. De hoogte die aan de andere kant echter heel wat van het lichaam vraagt. Waar onze berggeiten Jan (basis: Zwitserse bergen) en Lisa (basis: Calgary) zich er zonder veel problemen doorheen lijken te slaan vergt het bij ons ‘lage-landers’ toch wel de nodige moeite. Rode hoofden, veel gehijg, piepende polars en hier en daar het nodige gemopper is de eerste dagen schering en inslag.

Gelukkig is ‘Team Orange’ weer compleet en op volle kracht. De sfeer is goed, we genieten (meestal) van het harde werk en helpen elkaar waar nodig door de trainingen heen. Af en toe missen we onze ‘os’ maar we weten ook dat ze in goede handen is in het juniorenteam van coach Eric.
Aan ons rest deze weken verder niks anders dan ons terug te trekken in dit niemandsland en de meters te maken. Wat een leven…

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.

Één reactie

  1. harry - 19 januari 2012:

    Een dergelijke lokatie is goed voor het acclimatiseren, fysiek en mentaal. Afzien hoort bij de triathlon, de rust heb je nodig om tot jezelf te komen. Eenzaamheid hoort daar nog bij! laat maar weten of dat ook is gelukt.